Ja dat klinkt heel spannend 'verhoudingen' maar ik bedoel natuurlijk de verhoudingen in tekeningen.
Ik heb bijna al mijn tekeningen opnieuw op de foto gezet. Met uitzondering van de tekeningen die ik niet meer in eigen bezit heb, en schilderijen omdat ik die niet zo belangrijk vind.
Er staan nu ook een aantal tekeningen uit de privé collectie tussen die je nog niet eerder zag! En ja, ik weet dat die van 15 jaar geleden niet echt goed waren. Veel oudere tekeningen zijn uit 2005, de exacte data weet ik niet omdat ik die er toen nog niet altijd op schreef. In 2005 was ik 14 jaar oud en had ik best wel een moeilijke periode waar ik doorheen ging. Ik tekende toen veel tekeningen van kamers. (Dit is daarom ook een categorie tekeningen hier op de site) In die kamers waren soms ook 'mensen' aanwezig. Vaak tekende ik kinderen die samen in hun kamer speelden, en soms ook de ouders erbij. Stiekem tekende ik mijn toekomst visie. Die kinderen die ik tekende, waren 'mijn kinderen'. Ik hoopte dat ik in de toekomst een leuk gezin zou hebben met een man en kinderen. Op het moment dat ik met zo'n tekening bezig was, was ik met mijn gedachten ook even op die plek en niet in de realiteit.
De verhoudingen in die tekeningen kloppen nog van geen kant. Dat viel mij op toen ik ze met het fotograferen weer allemaal in mijn handen had. Maar dat is niet erg. Je moet ergens beginnen, en de tekeningen die ik maakte met 14 jaar oud, hadden niet het eindresultaat als doel.
Maar verhoudingen... toch een dingetje. Daar heb ik nu ook nog steeds wel eens moeite mee. Zonder wat trucjes of hulpmiddeltjes klopt bijvoorbeeld de grote van de ogen niet in een portret. Of zelfs de positie ervan.
Ik wordt er wel steeds beter in, en zeker de laatste jaren ga ik met sprongen vooruit in mijn tekentechniek, maar de juiste verhoudingen uit de losse hand tekenen blijft erg lastig. Bij mijn laatste tekening van Milly, heb ik in eerste instantie zoveel zitten gummen dat ik hem weg heb gegooid. Ik kreeg het maar niet goed. Ik had een raster gemaakt op de foto, en op mijn papier en toch klopte er iets niet. Door het vele gummen kon ik er eigenlijk niks meer mee en heb ik de tekening weg gegooid.
Toen heb ik een besluit genomen dat eigenlijk heel onnatuurlijk voelde voor mij. Ik heb de foto overgetrokken.
Alleen de buitenste lijnen en de vorm van de ogen en de positie van de neus. Het gaat hier dus om alleen een aantal lijnen zodat alles op de juiste plek komt. Maar dat voelt voor mij als 'vals spelen' omdat ik niet alles 'helemaal zelf' heb gedaan. Ik heb niet uit de losse hand een schets opgezet.
Behalve die paar buitenlijntjes heb ik de rest van de tekening wel 'helemaal zelf' gemaakt. Elke kleur, haartje en detail heb ik er zelf in getekend, en het eindresultaat is prachtig, al zeg ik het zelf.
Ik heb er 13 uur aan besteed, waarvan maar 10 minuten aan het overtrekken van een paar lijntjes. Aangezien het bij deze tekening wel om het eindresultaat gaat, kan ik wel zeggen dat ik geslaagd ben. Maar toch zou ik het liefste de verhoudingen ook zelf uit de losse hand tekenen.
"Je grootste criticus ben je zelf"
Ik heb dus al mijn tekeningen opnieuw op de foto gezet. 'Heb je niks beters te doen?' hoor ik je denken. Ja wel hoor, en het begon ook met alleen de recente tekeningen, maar als ik dan eenmaal bezig ben...
Ik wilde meer eenheid uitstralen op de site. Daarom hebben alle tekeningen nu dezelfde achtergrond en ligt er in elke foto een visitekaartje en een potlood. Dit heeft twee functies. Ten eerste maak ik het zo moeilijker voor kwaadwillenden om te frauderen met mijn werk en ten tweede kun je zo beter zien hoe groot de tekening is.
Maar als je dan eenmaal bezig bent... kom je erachter dat je nog meer tekeningen hebt, en dat je de helft vergeten bent. Ik kon nog even alle foto lijsten na, tekeningen eruit, op de foto en weer terug erin.
In mijn tekenboek stond ook nog het een en ander. Onhandig want dat zijn geen losse tekeningen. En toen moest ik de foto's nog nabewerken. Ik heb een mooie spiegelreflex camera, en op de camera waren de foto's ook prima. Eenmaal op de computer gezet vond ik ze toch te donker, dus heb ik ze ook nog allemaal lichter moeten maken. Ik vind dit helemaal niet erg om te doen, maar ik wil het dan wel graag af hebben en ik ben nu ook wel blij dat het af is. Het eindresultaat van deze bezigheidstherapie is dat de foto's nu in het geheel rustiger ogen, er meer eenheid is en alle foto's hetzelfde watermerkje hebben. (met uitzondering van de tekeningen die ik dus niet nogmaals op de foto kon zetten.)
Voor nu ben ik weer even tevreden met hoe de site er uit ziet.
Een perfectionist is nooit klaar.
